Thaise dans
Thaise dans
Thaise dans (Ram Thai) kenmerkt zich door langzame, gracieuze bijna hypnotiserende handbewegingen. Historisch gezien is Thaise dans sterk verweven met toneel en daarom bevat Thaise dans veel expressie. De meeste poses hebben dan ook een duidelijke betekenis zoals verliefdheid, verlegenheid, verdriet, kwaadheid of eerbetoon aan de koning of Boeddha.
In principe is Thaise dans gebaseerd op langzame ritmes, ook al gaan sommige Thaise volksdansen behoorlijk snel. Het langzame ritme vereist een goede balans en gecontroleerde lichaamshouding.
Mannen en vrouwen dansen in groepen, alleen of met elkaar. De nadruk ligt niet op de flirt tussen man en vrouw, zoals bij veel Latijns-Amerikaanse dansen. Thaise dans is voornamelijk gericht op het visuele aspect voor de toeschouwer.
De sierlijke poses en bewegingen zijn een lust voor het oog. Het is niet voor niets dat Aziatische dansen erg in trek zijn bij choreografen. Ook in dansvideoclips zien we steeds meer Aziatische invloeden. De vrouwelijke en elegante bewegingen uit het verre oosten vormen een reactie op de masculiene street- en hiphopdance die we de laatste 15 jaar gezien hebben.
Thaise dans is niet alleen mooi om te zien, maar is bovendien fantastisch om zelf te doen en draagt bij aan een goede geestelijke en lichamelijke balans.
Geschiedenis
De geschiedenis van Thaise dans gaat heel ver terug en wortelt in het boeddhisme, dat 1000 jaar geleden uit India is overgewaaid naar Thailand. In de loop der tijd is Thaise dans verder ontwikkeld in Thaise koninklijke kringen. Het werd gebruikt als eerbetoon of als vermaak voor de koning, waarbij dans een grote rol speelde in toneelvoorstellingen. Meestal werd het beroemde epos "Ramakien" uitgebeeld. Dit is de meest bekende mythische vertelling uit Thailand. Een behoorlijk lang verhaal, want een volledige Ramakien voorstelling kon wel 5 dagen duren.
Hoofdrolspelers zijn de bekende slechterik "Yak", een soort monster dat je in vele Thaise tempels ziet uitgebeeld en de goedgezinde aap "Hanuman", die het opnam voor de koninklijke familie. Het is een verhaal over liefde en de strijd tussen goed en kwaad. Ramakien-voorstellingen zijn nog steeds populair in Thailand.
Vooral de weldadige handgemaakte kostuums maken veel indruk. De klassieke Thaise dans staat niet bekend als erg eenvoudig, vooral omdat de kostuums vrij zwaar zijn.
Naast deze klassieke Thaise dans, is er een rijke traditie aan volksdans. Veel van de bewegingen en technieken uit de volksdans zijn ontleend aan de klassieke dans. Verschillende streken hebben hun eigen dansen, gebaseerd op het Thaise leven van alledag, zoals rijst planten, oogsten of boeddhistische rituelen. In het Noorden (Chiang Mai) zijn de dansen uiterst gracieus en stijlvol, in het Zuiden en Oosten (Issan) wat actiever en meer feestelijk, maar nog steeds elegant en verfijnd.
Muziek
In de traditionele dansvoorstellingen werden de danseracteurs begeleid door een orkest, dat niet zichtbaar was voor publiek. Instrumenten zijn over het algemeen gemaakt van bamboe, zoals de Kaen (mondorgel), Ranaad (xylofoon), Pie (fluit), Saw (soort cello). Voor slagwerk de Tsjing (bekkens) en de Khlong (drum). De muziek is gebaseerd op de pentatonische toonladder, ondermeer bekend van de Chinese muziek. De traditionele muziek klinkt voor de ongeoefend luisteraar misschien chaotisch, want de melodieën lijken niet op de westerse en zijn dus even wennen.
De meeste composities blijven in één toonsoort. Vaak begint men langzaam en voert men het tempo rustig op. De monotonie, in combinatie met de typische bamboe geluiden kan een trance-achtig effect hebben.
Moderne Thaise volksmuziek klinkt heel vrolijk, wat sneller en meestal met zang. Tegenwoordig is Westerse muziek in Thailand zeer populair onder jongeren. Westers georiënteerde Thaise rocksongs domineren de hitlijsten. Wel blijft de Thaise volksmuziek nog steeds zeer geliefd bij jong en oud.
